سرگشتگی ها

به نکته جالبی بر خورده ام . آیا می دانستید که نویسنده فرانسوی قرن شانزدهمی ، میشل دو مونتنی  Michel de Montaigne   اولین وبلاگ نگار بوده است ؟

آخر او تجربه وبلاگ نگاری را خیلی دقیق توصیف کرده است :

" هنگامی که ذهن هدف مشخصی ندارد ، گم می شود چون به قول معروف اگر شما در آن واحد بخواهید همه جا باشید آنگاه در واقع هیچ کجا نیستید .

مدتی پیش به ملک شخصی ام برگشتم با این عزم که تا جایی که می توانم ، روزهای باقی مانده عمر را برای خودم و آرام و بی هیاهو بگذرانم . آن وقت به نظرم رسید بهترین کاری که برای آسایش ذهن می توانم بکنم ، رها کردن آن در بطالت مطلق است ، به طوری که درگیر چیزی جز خودش نباشد و فقط به خودش بپردازد .

اما در عوض چندی بعد متوجه شدم که ذهنم دارد همچون اسبی نارام رم می کند ؛ مسائلی که برایش پیش می آید ، نسبت به مسائلی که قبلا به هنگام درگیری با موضوعات مربوط به دیگران برایش پیش می آمد ، به مراتب بیشتر شده است؛ انواع خیالات واهی و هیولاها در ذهنم پدیدار می شوند ، یکی پس از دیگری و بدون هیچ حساب و کتابی ؛ به طوری که بی اختیار مجبور می شوم در مورد غرابت و شگفتی آن ها فکر کنم ( یعنی همان کاری که قرار بود نکنم ) .

پس شروع کردم به ثبت کردن آنها با این هدف که ذهنم را بابت رفتار خودش شرمسار کنم ! "

( میشل دو مونتنی ، " در باب بطالت " ، از کتاب : on friendship , penguin 2004 , pp 69-70 )